جریمه

شعر

jarimeh — Sat, 06 Dec 2008 10:32:18 GMT

انتخاب ٬رد

انتخاب

رد

توالی نا خوشایند من است

از نگاه هراسناک کسی که دوست تر می داشتمش از

آفتاب و چای از تناوب خشک سرفه های سیگار

از بخار روی پنجره که هیچگاه دست بر پاک کردنش نگشودم

حاشا که تو بسامد دستهایم را به نیت خدایت نگاه دار پنداری

آنقدر سکوت را بلعیدم تا انگشتانم در تقیه‌ ی همیشگی کلمات ـ

کمر به قتل احساساتم بندد

تا

مبادا نکند موعد شکوفایی شکوفه های شاخه های نگاه بگذرد

و تو در تهاجم سرد این هم آغوشی جا مانده باشی.

نترس!!

من هم یا به همیشگی خواب دیازپام خواهم پیوست

یا تن به سقاوت سیاه سیاه چاله های سرد سرنوشت خواهم داد...

... باشد تا پنجره پر از بخار

و گلو پر از کلمات ناگفته.

باشد چای همچنان تلخ

۱۴/مهر/۸۴

شعر

jarimeh — Sun, 25 May 2008 09:11:18 GMT

آسمان را با تمام آبیهایش

و آب را با تمام ماهیهایش

در قابی کهنه که مردی درآن عصا را بهانه ی سرپا ماندن می داند

چه شاعرانه به تصویر کشیده ای

زمان را این بار

نه در قوطیهای کنسرو

که در رنگ متوقف کرده ای

همانطور که با پیانو شعر می سرایید بتهوون

و تو چه استادانه به زنجیر کشیده ای لفظ را

وقتی که می ترسیدی گل باران را بچینی

و مادر از خانه بیرون نیاید

می شناسیش او نیز با تن پوشی از عاطفه و احساس

پرواز می دهد

سکه های قلبش را

بر روی کاغذ سپید نقاشی

برای پیرزنی خوشه چین

و گاهی نیز از جنگل می گوید و از تیر

و طعم تلخ چای

که طعم آرزوهای بی سرانجام چایکاران لاهیجیست

چایکارانی که خم شده اند تا آرزوهایشان را بچینند

***

من را نیز تاریخ اینگونه روایت می کند

دور از تو دور از بتهوون دور از تیر

ناگزیر باید قلم بردارم

و شعری بسرایم با ردیف

عشق

شنبه ۹/آبان/۷۹

شعر

jarimeh — Sat, 26 Apr 2008 10:34:18 GMT

هجاهای تنهایی را یکایک بر می شمرم
از تو وباز از تو
تنهایی را با آوایی در هم می آمیزم
از تو وباز از تو

با تو می گویم
که از من هستی
که با من هستی
که در من هستی
و نیستی در کنار

بلکه در کلام ,
در هجاها و هیاهوی رنگ باخته ای از زمان

که می گذرد و می ماند
بر قلب من
یخ بسته و بشکسته
عهد و میثاق از ازل تا به ابد
بر رشته ای باریک
خرامان خرامان در راه است

مهرت را در دل به امانت دارم
شاید که روزگار
پس از مرگم
با تو از گنجی سخن گوید

۸۶ امیر

شعر

jarimeh — Thu, 17 Apr 2008 10:07:18 GMT

کجای جهانیم؟

تو با چتر و بارانی

به فراخور دستانت چترت را بالا تر بگیر

تا خیس تر نشوم

و یا عصایم را به دستم بسپار

تا تو را گم نکنم

نشانی مرا که می دانی

اینجا در مغرب جغرافیای تن

آیا این زمستان هم بارانیم را نمی پوشی؟

و شال گردنت را به من هدیه نمی کنی؟ـ

ـ تا سردتر نشوم !

صدای رفتن را می شنوی؟

و اینگونه اینگونه من در فواره های نور

در نشیب آبشارهای اساطیری

در عمق دره های مه آلود

بی تو گم خواهم شد.

۶۸ لاهیجان علیرضا کریم

شعر

jarimeh — Tue, 08 Apr 2008 13:45:18 GMT

نه به گونه ی باد نه به شیوه افتاب

سیاهی خسته خانه را تعبیری نیست

چرا که ظلمات

گرد ناپایداری طبیعت است

وباهرپیکرناآررام

آشفتگی هزاران دریای متلاطم

در آمد و شد.

جسم

درین

خاکدان پوسیده

چندان

در بند اسارت فروخشکید

که زندان قدیمی را

دیگر

به سریر جاودان خویش

ماننده

نتواند کرد

زیرا که آدمی

تنها محکومی قضاوتیست

که به کردار

در روزنه های افیونی خاک می گذرد.

با آسمان تاریک دیگر

امید رهایی نیست

و دل افسردگی هزاران پاییز با خاطرماست

با خاطر ما

تنگ نظران بی تدبیر

که دیده بروی زیبایی چشم انداز

فرو پوشیده ایم

تا رویاهای همیشه

در آن سوی غبار مه آلود

به آرامی فرو شوند.

باری دل

درین ویرانه

به هیچ کنامی خوش نیست

و خاکستر سرد

حکایت غم انگیز جرمی است

که در باد می گذرد.

۲۲ آذر ۸۳ (امید)

شعر

jarimeh — Fri, 04 Apr 2008 10:43:09 GMT

از من می پرسی که با ارکیده های وحشی چه می کنی

عزیزم در زمستانی این چنین

که در آسمان سر پناه من

خورشید در کسوف همیشگی خویش زندانیست

حتی گل یخ هم نمی روید

هر چه هست یادمانیست از شاخه های خشکیده ی بی نام و نشان دیروز ـ

و دلمشغولی دروغی بزرگ به نام رز

نیلوفر بهانه ای است برای اثبات وجودیت مرداب

و شب بو سرپوشی بر تعفن حزن انگیز تفکر های پوسیده ی بی برگی .

رویای من روزی باغچه ای بود پر از خیزران

پر از اسطوره و ققنوس

و من امروز به پوچی خیزرانهای شصت ساله می خندم

به رز می خندم.

تاریکیست میان آرزو و باور

و باغبان دیریست در خواب است.

عزیزم

شاید روزی من به یک گلایل مصنوعی عاشق شوم

شاید.

۲۱/اسفند/۸۵

شعر

jarimeh — Wed, 05 Sep 2007 13:25:18 GMT

پنجره را که گشودم

کوه بود و کوه و یک آسمان آبی

که بی تو کبود بود و تیره.

دیگر خورشید هم

بی تو هرگز از پشت این کوه بیرون نمی آید

۱۰/تیر/ ۷۹