تو با چتر و بارانی

*

به فراخور دستانت چترت را بالا تر بگیر

تا خیس تر نشوم

و یا عصایم را به دستم بسپار

تا تو را گم نکنم

**

نشانی مرا که می دانی

اینجا در مغرب جغرافیای تن

آیا این زمستان هم بارانیم را نمی پوشی؟

و شال گردنت را به من هدیه نمی کنی؟ـ

ـ تا سردتر نشوم ! 

صدای رفتن را می شنوی؟

و اینگونه اینگونه من در فواره های نور

در نشیب آبشارهای اساطیری

در عمق دره های مه آلود

بی تو گم خواهم شد.

۶۸ لاهیجان علیرضا کریم